Gender equality detected in Turkish ethnicity: GENDER NEUTRALITY OF TURKISH LANGUAGE

It has been only one month since my spouse has explained me about his new finding that all the nouns which stand for women in current Turkish all rooted in old Turkish. These words have survived the intense pressure of Arabic and Persian that affected the language especially after the relocation of the Turkish tribes near Anatolia, neighboring these ethnicities. It is very interesting that while the people’s vision of women and their roles in social life has deteriorated in an outstanding fashion since then, leaving the women in a less participatory stance in decision making process and lower status against men, the native Turkish language has resisted somehow to adapt to those neighboring cultures. That is, the words used today in Turkish like adam (man), koca(husband) have Arabic and Persian origin, whilst the words defining women like kadın(woman), ana (mother), hanım (wife), hatun (wife), kız (girl) are all inherent in old Turkish language. What is more, there has never been a substitituon for these nouns from any other languages. Is not that incredibly inspiring for Turkish feminists?


I could have perceived this fact as a normally acceptable subject when considered to our culture’s obsessively possessive view on motherhood and sisters, until I suddenly realized that there is more to add to this language aspect. Did you know that Turkish language has no pronouns that identify between genders? I mean, today while the English language is in a Shakespearean retrospective search for substitution of pronouns he/she, him/her, his/her to use with a neutral shortcut as they, them and their, it is fascinating that the Turkish grammar has never questioned the gender of pronouns. A Turkish speaker never needs a hypothetically neutral pronoun when referring to a fictitious person. Likewise, in Turkish Facebook , you would never come accross with a “they/their/them” use for an account which has not submitted the gender data. There is only one pronoun for someone you are talking about and it is also the shortest word in Turkish language: “o”. That is enough.




Move further? For example in Turkish we do not have any feminine or masculine articles for nouns, because why should we ever need them? Perhaps it is the very strikingly incomprehensible part of learning languages for us, like German, French or Spanish in which you need to diversify between everyday objects in terms of their gender. A tree is a tree in Turkish and that is all. Why on earth should it also have a sex? Now think about a group of 6 women regarded with the pronoun “ellas” in Spanish. Who can explain how the word turns into “ellos” after adding one man to this group? That does not sound very mathematical to me, maybe gender sociologists would find it interesting to dig into this.


I really can live up to all these culturally pre-accepted and uncontested facts. However these findings have evoked me to write this article especially after I came across this unbelievably distorted piece of information on Wikipedia which claims that “Finnish has only gender-neutral pronouns and completely lacks grammatical gender.” I hope to make a revision on this definition by provoking some of our linguists and academic connections. Any comments or references to intrigue this issue is a valuable asset. Wish me luck.

A Post-modern story: THE BIG BAG THEORY

Saved a 13 year old’s educational life yesterday night: What is the real stand of technology in our everyday life? 

Yesterday night, the door bell rang at 10:00 pm. One of my neighbors was at the door. She asked if I could help her daughter with the arts homework. This is not he first time that I am being asked to give a hand about the child’s educational necessities. The woman, mother of the child has primary education at furthest, and probably alike is the father; so the child in need lacks both a good mentor in terms of educational counseling with homework issues, plus there is a poor condition of educational tools technology in the house she lives. I answered with kindness and empathy and asked what I could do for help, as usual.

The mother said that the girl needed a print out copy of a caricature, to use  as a model for her arts homework. How simple, isn’t it?

Now, to make everything as complex as it can be; here is my setting: 3 days ago, on Sunday, we went to skateboarding with my two boys, 7 and 9 and my husband. In the first 15 minutes everything was normal until the older one fell and bruised his elbow. The pain was not severe we thought, but the cry from the boy lasted so long that at the end we decided to pack up all of our items and go back home. My husband, an IT professional, was very upset because he said that returning home was the boys’ real aim, for they in fact wanted to lay on the coach and watch TV or play video games, rather than playing outside, under the sun. So on the way to home, we put a sudden ban on all kinds of digital screens inside the house. Needles to say, their cries did not calm down too soon while we hid all of the tablets, phones, notebooks to the deepest places in our house and deleted the TV program setting.

Not sure how much the boys liked our un-digital regime at home but I can say that the three days that followed was the best for me. When I came home I saw the elder boy was reading a book to the younger, they were very enthusiastic about learning a new note on the piano (which I could not drive them for the whole weekend, and guess why.) Everything was perfect, until this neighbor came to the door and asked for a simple print out.

I told the woman to send her daughter to me and I would try to help her. From that moment, I tried to find a medium to connect to the printer which was laying on a shelf silently in the study room. Printer was OK but the tablet I found (as it was hidden somewhere) had lost battery to 0% and there was no chargers around. While I was trying to plug the printer to my phone, the door bell rang.

The girl came. I asked her if she knew what a caricature was. She knew. I asked when the task was given, and she said the teacher had given it on Monday. She had 3 days to work on it but now she was on my door at this time of the night, to start it. I blamed her for her procrastination and said that she in fact did not need a print out of a caricature, she could have easily bought a caricature mag, from the shop next door. But, now that it was midnight, I was the only one to help the child. In fact I was angry with her mother because it was her duty to give a hand. Add to this the deliberate lack of technological means I used to enjoy hilariously 3 days ago, I lost my temper so easily on this 13 year old girl who was looking at me with ashamed and questioning eyes.

As I had taught her to google before, she easily managed to use my phone to search for a caricature, which she found in seconds. However, I tried to clarified the stuation to her that I could not feed the printer with the phone and I needed a tablet or PC to plug to the printer but now there was none. For years, we, as a family were acting like an IT Unit to her, where she could find a printer, free internet, free wikipedia,  free video games and so on, and still I am not sure if she could understand what I was trying to explain her. I told her to take her mother’s phone, make that search again and use the digital screen on the phone as a model, because our printer is out of order. Otherwise I could give her some comic books of Asterix and Lucky Luke, but she said they were not caricatures. In the end she was OK with taking her mother’s phone as a model.

She went back to the door to wear her shoes. My boys were happy to see her because they were also in need of a friend to play with (guess why) and the three began chattering together. Meanwhile, I was sitting in the study room on the floor with my temperament and annoyance for not being capable to help, when I was the last resort.

It was when it dawned on me that I used to collect every magazine I bought for the boys in a big bag under the bookshelf, behind the boys’ drawer. We, as a family like collecting. In this era of minimalism, where one can buy or get anything easily form the internet or the nearest mall with a small cost, I can be rewarded as a collector of unnecessary items. And yesterday night, after years of expectation of urgency, the big bag of magazines moved out of the bookshelf, opened and poured out with a glaring honor.

It was the fourth mag I looked in while turning the pages with hopeless anxiety, when I saw a group of amateur drawn caricatures. Like Archimedes celebrating his discovery, I ran to the door with the mag in my hand, showing her if they were OK for the homework. She looked at the caricatures and said they were fine. Unfeelingly she took the mag, wore her shoes. I told her not to come to me so late next time. She said goodbye, called the elevator, got in and went.

Looking back to what happened last night I can say: Dear Technology, can’t live with or without you. But I am not in a restless hunger for what you may bring, because I know your weak points. You were not there to save my neighbor’s homework yesterday. It was my constant belief in the big bag.

Teknoloji geri gidiyor

Pokeimam’ı hatırlayan var mı? İstediğiniz takımın formasını giydirip tekme tokat giriştiğiniz flash animasyonunu sevmeyen? Daha da geri gidiyorum, hellori hazretlerinin mahlukatı böcek masalını dinlerken anlatıcının azıcık koyverip toparlandığı an sizce de unutulmaz değil midir? ............ Kendi PC’sine gif animatör yükleyip de kendi gifini yapan da mı yok? OK. O zaman teknoloji çok iyi, süper, devam edin. KİB BYE.

Facebook’un göğsünü gere gere seyrettirdiği 360 derecelik videolar sanki hiç yokmuşçasına, hala uyduruk kaydırık hareketli fotoğrafların bu kadar iş yapmasına anlam vermek güç. Öyle ki, “yeni trend” adı altında anime gifler dünyanın en zor işiymiş gibi bütün tasarım konferanslarının ana maddesi olarak gözümüze sokuluyor. Adam gibi bir animasyon yaptırmaya kalkışmak, reklamveren tarafında ateş pahası. Mutfakta ise doğru düzgün iş yapıp zamanında teslim eden adam arayışı 404 veriyor.  

Hal böyle olunca çok çalışmayı sevmeyen ve mümkünse kendini göstereceği işleri ön planda tutup hatalarını başkalarının üzerine yıkmasıyla ünlü sevgili Y kuşağından iyice yıldım. Teknolojiden korkan ve her şeyi gözünde büyüten ama "illa ki ben yöneticem ama yapmıycam" diyen X kuşağının yarattığı bir balonsa bu o zaman daha da yıldım. Beklenen mesih gelip caps, animated gif, motion ve benzeri çok teknolojik sandığınız her şeyin artık free ve online yapıldığını dünyaya haykırsın istiyorum. Kendi cep telefonlarımızda indirdiğimiz applerle tipimizi, sesimizi, çevremizi, her şeyiyle editlediğimiz bu dünyada üç kuruşluk işler için istenen bütçeleri biri açıklasın.

Birisi taşın altına elini koysun. Ya da bunla eğlenin, bu size iyi gelir.

Atarlı bir millet olarak kendini tatmin etmenin 7 kuralı vs #BeLikeBill

Son 3 yıldır Facebook ve Instagram’ın mutsuzları mutlu, atarlıları haklı, mazlumları güçlü, mağdurları da mağrur gösterme etiğine dair yazı ve infografik yığınına dönüşmesi nedeniyle artık bu sosyal ağlardan cidden bunaldığımı ve şurama geldiğini beyan ederim. (Neyse ki unfollow özelliğini getirdiler) Bir tutarlılığı olsa en azından ben de bir ucundan tutup bu kuralları uygulayacağım, ama belirli bir süre maruz kalındıktan sonra elde edilen sonuç sadece paylaşanın tecrübelerine ve duygularına göre evrilen yani tamamen sübjektif bir takım önerilerin “kurallar” başlığı altında bize kaktırıldığı gerçeği.

İki resim arasındaki 1071 farkı bulunuz.

Kimsenin yaşantısını burada irdeleyecek değilim ayrıca umurumda da değil. Benim umrumda olmadığı gibi başkalarının da değil ve bunlara maruz kalmak aynı kişiden günde en az 8 adet balayı fotoğrafı almak kadar sıkıcı. Burada kayda değer olan, Türkçe harici bildirilerin genelde kotasyon şeklinde karşımıza çıkması ve daha pozitif, daha aktivasyona yönelik içerik barındırması. İnsan olumlu bir şeyler söyleyince altına imzasını atabiliyor haliyle. Bunun yanında kendi halkımızdan gelen atarlı ve mağrur bir takım kural bildirisinin altına kimse adını yazamazken atalarımızın olsa olsa Sebastian adlı bir gencin DNA’sına dayandığı konusunda bir izlenim ediniyorum. Yapmayın, etmeyin.

İşte tüm bu nedenlerden dolayı şu akımı destekliyorum. Kepazelik ve beceriksizliklerimizle dayılanmak ve hayıflanmak yerine başarılarımızla gururlanmayı ortak akıl olarak ortaya koyan örneklerin artması dileğiyle. #Belikebill

  

Hediye alma sanatı

Yani hediyeyi satın almak değil. Hediyeyi teslim alan tarafta olmak. Zor iş.

Beğenmediğini asla belli etmeyeceksin. İnsan bunu zamanla, hediye ala ala öğreniyor. "Wow", "çok iyi", "ahah işte bu ya, ben bunu kaç ay aradım biliyor musun?" söz öbekleri ezberlenecek ve hediye paketi görüldüğü andan itibaren hafızada tekrarlanacak. Spontan çıkışlar önemli. Karşı taraf aramış durmuş. Beğenilme beklentisi var. Geri çevrilmeyecek.

Hediye tutarı çok büyük de olsa, "Oha bu ne pahalı bişey" denmeyecek. Normal karşılanacak ve küçük hediye alan kişi ezilmeyecek. Yapmayın kardeşim, insan olun.

Hediye iade kartına bakılmayacak. Diyelim ki iade edilip değiştirildi. Asla söylenmeyecek. Bunu öğrendim. Kullandın kullanmadın, karşı tarafı ilgilendirmez. Ama "ben onu değiştirip şunu aldım çok seviyorum bayılıyorum bu yeni aldığım şeye" dense de hiç işe yaramıyor.

Bunları birileri yazsın ya. Ya da yazılısı var ama benim karşıma çıkmıyor ne biliyim. Daha fazla popüler kitap okumam lazım sanırım.

Karga Pençesinden Zafer İşaretine

Sabah evden çıkıp, sokağa indim. Arkamdan fiyfiyfiy bir kanat sesi geldi. Başıbozuk bir karga, kafamdan tutup karşıki apartmanın çatısına çıkarmaya niyetlenmiş beni. Kaldıramadı tabii, ağırım biraz. Tepemde pençe izlerini bırakıp sokak lambasının üstüne kondu. O sırada “aaa deli mi ne manyak” diye tepki verdiğimi belirteyim de gereksiz bir nostaljik atmosfere kaymayalım.

6 aydır çalışıyoruz, herkes delirmiş. Birbirinden bağımsız ilerleyen bir sürü iş, tek bir isme bağlanıyor: Geleceğin Patronları. Başından beri 3 senedir bu işin içindeyim. İçeriğin girişimcilik olmasından hareketle, içerideki herkes de bir o kadar girişimci ruhlu. Tam bir kaos. Gruba yeni katılanlar önce “Siz hep böyle misiniz?” tepkisini veriyor, sonra hızla akan nehrin sularına kapılıp uçuruma doğru kürek çekerken bir taraftan “Şelaleee, şelalee, nihiaaaa” diye bağırıyor. Ortamı daha nasıl anlatayım?

Son güne doğru, (yani alegorideki şelalenin orası) artık email teknolojisi dar gelmiş, herkes Whatsapp’tan takılıyor. Grup içinde grup. Hangi grupta amiyane oluyorduk, gıybetli grup hangisiydi falan her şey pamuk ipliğinde. Karga için iyi mi, bet mi yorumunu almaya çalışırken bir bakıyorsun mesajını okumaya çalışırken kamyon altında ezilme tehlikesi geçiren var.

Neyse, bu kargalı sabahın akşamı. Yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik. Katılım tatmin edici, misafirler memnun, yönetimin yüzü gülüyor, her şey yolunda. Sunumlar bitti, jüri karar odasına geçti. Ekipler amiri sunumunu yapıyor. Selfie belfie melfie bişeyler derken işte o an karganın pençesini attığı yer harekete geçti. Bizim de bu işte bir selfieye ihtiyacımız var. Hem de üreten bizsek tüketen neden biz olmayalım selfiesi. Gel gör ki sabahtan beri yazışıyoruz, Whatsapp’ta ona buna her şeye yazmaktan ekipte kimsede şarj yok. Üst katlardan şarj makinesi indirilince oryantalist bir fotoğraf karesi oluşuyor. Zaten ortam tam Oceans 11 olmuş. İşi biten son nefesini almak için kulis kapısına doğru geliyor. Artık telefonları da atmışız kulisin arka odasına, şarj olsunlar diye. Onlar şarj olurken biz de küçük sesimizle organizasyonun sonunu getirmeye çalışıyoruz.  Şarjı %5’ten %10’u gören aletle de tweet gönderiyoruz falan.

İşte bu ortamda selfie meselesi gündeme geliyor. Ani bir hızla onaylanıyor tabii. Kimin neden sorumlu olduğu çok grift olduğundan zaten kimse olmaz demiyor, nasıl olacağı konuşuluyor. Sen rica et, ben getiririm, sen anons et, ondan sonra bunu yap, sen ordan gel, rahat ol, doğaçla, eyvallah, boş ver, falan böyle fısıltılmış gazların havada uçuştuğu ideal bir ortam.

Sonrası, işte bu kare. İlk zafer işareti sanırım benim. Sonra bir anda kadrajdan detayı gören Serdar Kuzuloğlu’na geçiyor. Oradan arkaya, jüriye yayılıyor, hemen Emin Çapa atılıyor. Jüriden sonra arka sırada girişimciler, izleyiciler… İşte buna enerjinin difüzyonu deniyor. Aslında 2 parmak sadece. Ama o yayılma anı, bunu o an bilmemek  ve sonra yayınlandığında görmek, çok başka.

Uzun yazmayı sevmiyorum, bunu da kısa anlatımın açıklaması olarak görün. İşte bu post, kısa ve öz. Benim için çok değerli. Hep birlikte yaşadığımız bu güzel anın gerçekleşmesinde emeği olan herkese sevgiler. 

Bir zaman birimi olarak başımızdan geçen olaylara referans ve daima genç olmak

Mesela 

Bir kitabın okunma zamanı bir mezuniyete,

Bir şarkının release date’inin bir çocuğun doğumuna,

Bir filmin sinemada izlenmesi o arkadaşla aynı sınıfta olduğun yıla refere edilerek hatırlanması

Referans değerinin bünye üzerindeki olumlu veya olumsuz etkisine göre

Bazı olayların daha uzak, bazı olayların daha yakın algılanmasına sebep olur.

Bu durumda iyi olaylara referans vermek, ne kadar geçmiş zamanda da yaşansın o zamanın daha kısa süre önce yaşandığını düşünmemizi sağlar.

Kendini genç hissetmenin en öncül şartlarından biri doğru referans zamanlarının sayısını artırmaktır. Deneyin.

Bu filmdeki insanların yaşlanmaması ile bu videoyu buraya koymam arasında özel bir bağ yok ama süper bir tesadüf oldu.

Kristal Elma’nın kralı bence VolksWagen CardBoard’dır.

Bir İzmirli olarak fuarların zaman içinde banalleşmesine aşinayım. Bunları görmüştük, bundan bizim komşuda da var, zaten duvarlar da yıkıldı, bundan sonra buralar bundan çok gelir, bizi en iyisi lunapark paklar sözleri ile takvimlendirilebilecek bir zaman tünelinden geliyorum. Sonuç olarak, insan çocukluğundan beri yenilikleri şıp diye algılayıp normal akışa dahil olan şeylerin trendmiş gibi gözüne zorla sokulmasından bir rahatsızlık duyuyor. Bir nevi “pışpışlanma” hareketine karşı kazanılmış direnç diyebiliriz.

Kristal Elma’nın 2015 serisinde de genel olarak eğitim ve seminerlere arka fondaki pışpış efekti eşlik etti. Neyse ki VolksWagen sanal gerçeklik platformu ile katılıyordu festivale.  Kendi elinizle yapıp kendi telefonunuzu yerleştirdiğiniz ve kendi giyilebilir teknolojinizi yarattığınız, bir de alıp evinize falan götürüp eşe dosta göstererek hava bastığınız Cardboard uygulamaları, festivalin “aa denemedin mi?” şokunu yarattırabilecek tek ilginç fikriydi. Bilmeyenler araştırsın. İlgilileri kutlarken, puanım 5.

Ayrıca zaten bir lovebrand olarak VW’ı tek geçerim. Yönetim skandallarını önemsemem.

Kendi içinde anlamlı ve düzenli işleyen bir yapı; DOĞRUDUR.

Bizim oğlanlar mükemmel bir yapısı olan, kendilerine has bir Türkçe konuşuyor.

örnek1: ettirgen fiil çatısı, yap-tır-mak. bu yapının benzer fiillerde çekimi:
"Anne, topu yuvarlandır, beni yukarı çıktır, sütü ısındır,  oyuncağı giyindir,

örnek 2: yapım eki ile fiil türetme, yerleri su-lat (ıslat)."

örnek3: kurallı superlativeler: ıs-ıslak.


Saf, arı, ana dilinin kullanımla kendine yer bulmuş kurallarından tamamen bağımsız bir kurgusu var. Kendilerine ait türettikleri kural dizilimi olan bir dil bu.

Sürekli kendileriyle konuşup geri bildirimle doğruladıkları için devamlılığı var. Çocuk dili ve edebiyatı bildiğin. Şimdi buna yanlış diyebilir misin?

Fotoğrafçılığı kazanç kapısı olarak kullanmakta olan ve stok galerilerine yüklediği eserleri ile piyasada gerçekten önemli bir açığı kapatan sevgili dostlar için bir oyun

En sık kullandığınız stok imaj galerisine girip “davul”u aratın. Sonra ticari amaçlar için kullanılmış davul görsellerini görebilmek için “davul”u google’layın. Ramazan kampanyaları için kullanılmış şekilde pek çok ilanda hep aynı kahverengi ilüstre etnik davul görselinin yer aldığını göreceksiniz. (Bu topraklara ait bir alet bile değil) Çünkü maalesef stoklardaki davul görselleri davulun ülkemizdeki yerel kullanım amaçlarını görselleştirmek için çok yetersiz. Haliyle kampanya ilanında ramazanı en iyi imgeleyen davulla anlatmak isteyen reklamcılar hep aynı stok görseline bala üşüşmüş sinekler gibi abanıyor. Bu trendi boşa çevirmemek için güzide meme generator'lardan birine ben de bir image bıraktım. Hayırlı olsun. 

5 ilan arasındaki benzerliği bulunuz. 

Benzer durum tüm yerel çağrışımlar için geçerli. Şöyle içinden kafamıza göre bu değil bu değil bu hiç değil diyerek saçim yapabileceğimiz bir basılı iş için gerçek bir Anadolu insanı yüzü bulmak çok zor. Fotoğrafçıların en sevdiği kırış kırış güneş yanığı tenlerinin üzerinde ağız boşluğunun yarısı 10 yıl içinde dökülmüş dişleri sayesinde kara kara gözümüze sokulan görseller, Türkiye’yi bu yüzüyle tanımak için heves atan vizyonsuz batı insanları için çok sevimli gelebilir ama biz reklamcıların işine pek yaramıyor. Bunun yerine daha çok güleryüzlü mahalle esnafı, elinin hamuru ile evinde oturmayan işinin başında kadınlar, çalışkan gençlerin resmedildiği karelere çılgıncasına ihtiyaç var. 

Elimizden bir şey gelmiyor sözü tedavülden kaldırılsın!

Sıcağı sıcağına şehit haberi vermek yükümlülüğünü üstlenen TV/Radyo sunucularının edecek söz bulamamasını anlıyorum. Binlerce insanın karşısında, insanın insana yaptığını insanca anlatabilmek hakikaten zor. Ama söyleyecek bir şey bulamadığını söylemek zor geldiği için de "Yapacak bir şey yok" denmesi beni çileden çıkaryor. Birileri bu duruma dur diyebilir aslında. Bu dünyada bizim gibi ölen evlatlarını yapacak bir şey yok diye gömen kaç toplum var? Yapacak bi şeyler var, bunu söyleyelim lütfen...

Fala inanma, Pal'a inan

Madem herkes kendini mutluluğa adamış, o zaman ben de bu kervana kaptırarak kendimi, bana en çok mutluluk veren şeyi açıklıyorum şimdi. Bu nesilden talebim, bunu tüm dünya insanının faydalanacağı özelliklerini aşağıda belirttiğim aygıtı geliştirmesidir. Ben buna Past-Pal diyorum. (dedim az önce)


Eski ya da yeni, nihayetinde geçmişte kalmış ve bizim başımızdan geçmiş, yarım yamalak hafızamızda yer etmiş, ya da çoklukla yer bulamamış olayları yıllar (ya da günler) sonra "Abi, şu da şöyle olmuştu, sen de çıkıp börülce salatası yapmıştın da kedi Harry Potter bardağının üstünden atlayıp yeşil çiçekli fincanı kırmıştı" falan gibi bir içtenlikle tasavvur ederek o anları kristal berraklığıyla (anlayan anladı) yerine koyacak bir sistem arayışı içindeyim. Anlayamayan, kısa cümle severler için yazıyorum: Falın tersi. (Laf).


Uzun yazı okuyacak vakti olmayanlar bu kısmı skip edebilir:
Yıllardır kahve pişirdiğim insanlara fal bakıp, gördüğüm kötü şeyleri muhabbet daralmasın diye söylemeyen, onun yerine kalp kırıklığına büyük aşk, çakala horoz diyen bir insan olarak fal denen zımbırtının aslında tamamen insanların hayal gücünü perçinlemek için ürettiği bir oyun olduğunu bildirmek isterim. Zaten fal baktırıp da geleceğe dair haberleri falcıdan edinen insanlar, bu bilgileri bir kağıda yazıp gerçekleşme kontrolü yapsalardı, haybeye yatırdıkları parayla arkadaşlarında Starcucks'ta bol kalorili birer Frapiçuno ısmarlamanın ve karşılğında eskileri yadedmenin yeğ olacağını bilirlerdi.


Velhasıl, şu yapılsın: İnsanlar, hayatta başlarından geçen olayları sürekli olarak bir alana kaydetsin. Bu yazı, ses veya görüntü medyalarıyla olabilir. İçinde geçen insanlar etiketlensin ve herkes kendini bulabilsin. (Facebook gibi duruyor ama değil. Zaten yapılmış bişey olsa istediğim bu kadar oturup yazmazdım.) Asıl istediğim bu anların kayıt mekanizması, ara-bul kısmı çözüldü çünkü. Kayıt için, artık bir yolunu bulup insan beyninin kıpraşımlarını elektronik medya aygıtlarına aktarmanın yolunu bulsunlar. İnsan beyninin kıpraşımlarından kastım düşünce değil, algılar. Böylece sony cybershot'suz yaşayabilelim. (Teknolokoliklerin "bir gün parmaklarımıza telefon takıp çılgınca uzayda şişe kapmaca oynayacağız" rüyasından bıkanlar için) Kağıda basılı bir metni nasıl scan edip word'e atabiliyorsak algı ortamları arası transfer de icat edilsin (artık) ve anlara ait olay örgüleri, ister ses ister video olsun bir ortama kaydedilsin.


Hulasa; insanın karşısına, Galadriel'in aynasına bakarmış gibi, hiç beklemediği bir anda bir görüntü çıksın ve orada kırılan şeyin aslında Harry Potter bardağı olduğunu ama bardağı aslında benim bulaşık yıkarken kırdığımı hatırlatsın bana. (ürünün ikinci faz özelliği olarak kedi vb hayvanatın başından geçenlerin aktarımı düşünülebilir. O zaman ilk iş hamamböceklerini inceleyeceğiz.)

Geçmişe saygı istiyoruz ya da bir arşiv sitesi

Geçenlerde dikkat ettim, Fanta'nın logosu değişmiş. Bu logo değişikliği olayı firmaların pazarlama birimlerinde çalışanlar için bir Çin işkencesidir. Sizin kurumsal kimlik üreticiniz birden kafasına esince nedense geçmişin üzerine bir perde çekmek ister. Her şeyi sil baştan düzenlemek ister. Vardır kendince sebepleri, girmeyelim bu konuya da, olan o güne kadar kullanılan bütün pazarlama materyallerine olur, bir anda her şeyi yenilemek gerekir firma ile ilgili. İster müşterinin gördüğü şeyler olsun ister en confidential data kağıtları. Bir anda her yerde bir temizlik, bir yenilenme çabası... Bunu da sizden öyle bir titizlikle yapmanızı isterler ki, her şey, her logo, her isim aynı anda değişmeli, değil web siteniz, sahadaki şubelerin tabelaları bile aynı anda F5 olmalıdır. Sanki bir anda ülkemiz Ocenia, Eurasia ile ortaklığı bozmuş yerine Eastasia ile kanka olmuş gibi. Sanki o eski biz eskiden hiç yokmuşuz gibi. Bir de bu değişikliğe ayak uyduramayanlar tek ayak üstünde bekletilir. O derece titiz bir temizlik.

Allahım sanki o zamana kadar yapılmış her şey büyük bir hataymış gibi... Yaşandı bitti saygısızca dercesine neden silinir her bir materyal, hiç anlayamam. Yahu koyun onları bir yere de görelim, biz de bakalım. Nasıl geldik bu güne, anlayalım. Neden Garfield'in 30 yıl önce neye benzediğini herkes bilir ama Bonus'un Card'ı hangi arada logodan uçtu, kimse hatırlayamaz?

Fanta'ya geri dönelim. Şimdi kurumsal kimlik yenilendi ya, isterim ki ben dilediğim zaman bu tertemiz temizliğin önceki hallerini görebileyim. Eskilerde bu biraz zordu. Eskilerde dediğim 90'lı yılların sonlarında. O zaman web sitelerinde veri tabanı mantığı yoktu. Bir siteyi güncellerken eskiden oluşturduğunuz her şeyi çöpe yollardınız. Şimdi değişti bu durum. Bütün bilgilere ulaşmak mümkün aslında. Ondan istiyorum ki, bir alan olsun. Geçmişle ilgili bir takım bilgileri de oraya koyalım. Ne bileyim bir bodrum katı ya da tavan arası gibi. Arada sırada gidip de atıyorum Efes Pilsen'in eski logolu şişelerine bakalım, Coca Cola'nın Take My Breath Away'li reklamlarını seyredelim. Bunların hepsini birleştiren bir site olsun. Yoksa her kurumdan bunu yapmasını istesek olmaz. Ama bir babayiğit arkadaş yapar belki. (Belki vardır, bilen varsa da söylesin.)

Sağlıklılık karşılaştırması yapan web sitesi olsun

Şu anda ağzımdan suyu akmakta olan, içine bir komün dolusu şirinin sığabileceği hormon yuvası çileğe bakarak yazıyorum bunu. Masada bir bardak da kola var. Hormonlu çileği yiyeceğime kolayı içsem daha mı iyi olurdu? Bu konuda karşılaştırma yapabileceğimiz bir site olsun, ona göre rahat edelim karar verirken. İnsan her zaman da çim suyu içemez ya.

Nedir bu film olayı aga?

Yeni nesil kordonuna bağlı kamerasıyla mı doğdu yoksa bizim zamanımızda ultrason yok diye biz mi uzak kaldık, anlamadım; bu "filmini gönder birlikte goygoy yapalım" çağrılarının neden bu kadar arttığını kavrayamadım aga. Şimdi aslında sahte araştırmacı gazeteci kimliği ile uğur dindar maskesi takıp bu çağrıların geldiği sitelere bir bakış atmak ve ona göre yazı yazmak gerekir ama ben orijinalliğim bozulmasın diye yapmayacağım bunu. Sadece sormak istiyorum, nedir bu "kısa filmini çek, interaksiyon olsun, ürünümüzle tanış, dokun ona, sev onu, okşa ve en yakın arkadaşını arkasından vur..." çağrısının arkasında gizli şey? Yok yanlış sordum, nedir bu yeni neslin filme merakı? Nedeeeen?

Bu sorunun cevabını bilseydim yazı yazmazdım heralde, sonuçta cevabını bildiğimiz konuları kafamıza takan bir tür değiliz. Mesela hayatta saçlayı yemeğe ne zaman koyacağım konusunda bir yazı yazmam. Neyse, kısacası bilmiyorum neden böyle olmuş ama neden böyle olmamış: Neden bu insanlara "Gel kızanım, bu ay iki satır şiir yaz, rüyalarında bestelediğin şarkıları gel şu 444'lü hatta mırılda, hadi o da zor mu geldi, iki cümle derle, sanatlı olsun" çağrısı yapılmıyor? Yapılsın ya. Film çok zor, kes yapıştır, uğraş, fotoşop gibi diil, kasamıyorum, ondan.

Güneşe hasret İskandinav mıyım, kurutma makinesini naapıyım?

İşte anlamıyorum ben bunu. Başlığı tekrar etmeye gerek yok. Hadi çok şükür bu sene iyi yağmur yaptı da biraz daha ucuza elektirik üreteceğiz. O yüzden kurutma makinesi, her ne kadar gereksiz olsa da bir Akdeniz ülkesinde, kendime hakim oluyorum.

Bekonun reklamına ne kadar sinir oluyorsam, Nestle'nin çıkardığı işe o kadar alkış tutuyorum bu aralar. Adamlar her reklamda gerçekten insanın içini okuduklarını gösteriyorlar. Mesela o Nescafe Classic'deki "Altın an" hakaten ne altın bir andır. Çocuğu yatırmışsın, kahve içmeyecek de ne yapacaksın? Sonra o 100. yıl reklamındaki her bir sahnenin kelimelere dökülüşü nasıl da adrese teslimdir. Asla bitmesin dediğiniz anlar oldu, evet olmadı mı?

Yaşasın internetten çalma özgürlüğü

Canavar popolu bir pantolon örgüsü. Şükürler olsun rabbime, internette her günah mubah. Bak, dene, ör, sök bi daha ör, bir daha, zaman da bol. Satıcam bu pantolonlardan isteyen olursa... ama pantolon sadece satılık, kalanını ben yicem.

Orijinal tasarım: http://www.crankypantshome.com/

Hakkaten de Erikli Yaylasından geliyor galiba!

Bu pazarlamacıların işi de zor arkadaş. Şirket para kazanmak ister, sen para kazandıracak yeni yöntemler bulacaksın, yeni yöntem falan olmayınca cıngıllı reklam yapacaksın, bir de bunun süperini gördüm ben: yaptığın reklamla attığın afadersiniz kazığı mantığa bürüyeceksin. Böyle anlatamadım, örneğe geçelim:

Şimdi bizim Erikli bayii pazar günleri çalışmıyor. Evde su olmayınca, gittik marketten 10'ar litrelik iki pet şişe su aldık. Bunların tanesi 3,5 YTL. Yani sen marketten alırsan, 20 Lt su = 7 YTL.

Eee, haftada bir eve getirttiğimiz aynı su, 19 Lt = 7,70 YTL.

Şimdi hesap kitap yapmak lazım ama çok gerek duyan uğraşsın onla, resmen Erikli suyunu eve getirticem derken bir kamynetin 1 seferlik gezinti maliyetini tek damacana suda cebimizden çıkarıyoruz. (30 Kuruşluk bahşişi de cabası.) Bir kamyonetin içine alabildiği tüm damacanaları hesaba katarsak, o paraya taa Erikli Yaylasından o su gelir efendim. Yani bakınız, reklamda da sucu abi taa Erikli'nin tepesinden inip gelmiyor mu? Evet, işte bu durumda bana da afedersiniz pek yemek düşüyor, çünkü adamlar haklı. Kanıtı ortada yani. Öff öf.

Portatif Koltuk Korkuluğu

Evet, bu dün akılma gelen yeni icadım. Mesele basit, Yiğit yattığı koltuktan düşecek diye sürekli başında nöbet tutuyoruz. Ne gerek var kardeşim? Bir korkuluğa ihtiyacımız var. Mantığı, kitapların altına sıkıştırılan ve devrilmesini önleyen kitaplık tutamacıyla aynı. Bu korkuluğun altındaki sapımsı kısmı, koltuğun altına sokup sabitliyoruz. İsteyen vidayla monte edilenini üretebilir, risk ve endişe derecesine göre. IKEA bundan da yapsın, nasıl kumanda torbasını yaptıysa...

Hafıza silinmesi gerçek olmuş? Peki ya hafıza eklenmesi?

Sevgili biliminsanları, farelerin hafızasındaki bazı anıları silmeyi başarmışlar. Kendilerini tebrik ederim. Yalnız bunca yıldır zaten çeşitli bilimkurgu ortamlarında üzerinde durulan bu olayın gerçekleşmiş olması nedense bende bir "inovasyon" olarak karşılanmadı (Kelimenin Türkçe karşlığını bulamadım). Sanki bu uzun süredir hissedilen bir eksikliğin giderilmesi gibi daha çok. Zaten haberi yayınlayan ajans da “Bilim insanları "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" filminin senaryosunu hayata geçirdi, farelerin seçilmiş anılarını silmeyi başardı” diye başlık atmış. Siz bırakın onu, 0-12 yaş grubu idolü Selena’da bile işlenen bir konu bu zaten.

PC oyunlarını zevkle oynayan pek çok arkadaşımızın da bildiği gibi, Save-Load olayı herkesin bilincinde olan ve “Gerçek Hayatta Save-load ihtiyacı” olarak kalıplaşmış bir söz öbeği olarak dahi karşımıza çıkan bir hadisedir. Hatta, “Anaaa, Lara Abla gene damdan atlarken düştü öldü, dur gölün ordan başlıyım yine” şeklinde aşağı yukarı her oyunda tezahür eder bu olay. Hepimiz biliriz ki bir oyunda Save-Loadlamak gayet banal bir hadisedir, halbuki Google ortamlarında cheat code arayıp olmamış bir şeyi olmuş gibi göstermek asıl efsanedir. Yani Heroes’a a horde of Archangel’la başlamak ya da ne biliyim Baldur’s Gate’de Drizzt’i oyunun tutorial’ında gruba almak falan gibi. Neden bunun üzerine gidilmiyor ki bilim camiasında?

Velhasılkelam, yıkmak kolaydır, yapmak zordur arkadaş. Şimdi birisi çıksın desin ki biz bu farenin beynine öyle bir şey yaptık ki kendisinin bir dönem evlenip 2 çocuk sahibi olup boşanmış olduğunu düşünüyor. Ya da daha ciddileşelim, birisi çıksın desin ki, biz Alzhemer’lı bu hastaya öyle bir şey zerk ettik ki, bütün unuttuğu hatıralarını yeniden yerine yazdık. Var mı böyle bir haber? Yok. Varsa yoksa onu sildik, bunu sömürdük, yok kafasızını ürettik, falan filan, hikaye…